W dniach 7-9.11.2008 w Linkoping w Szwecji odbyły się Mistrzostwa Europy w Tai Chi Chuan i innych wewnętrznych stylach walki. Startowało ponad 260 zawodników ze wszystkich krajów Europy i Izraela. Poziom zawodów był bardzo wysoki, startowali reprezentanci najwybitniejszych szkół na świecie, sędziowali najbardziej doświadczeni nauczyciele wewnętrznych sztuk walki w Europie. Obecny był Prezydent światowej organizacji tai chi - World Tai Chi Chuan Federation -  Chan Te-Sheng. Nie zabrakło najbardziej utytułowanych zawodników kontynentu. Polskę reprezentował Piotr Ziemba, startujący w wielu najsilniej obsadzonych konkurencjach, zarówno w stylu Yang, Chen jak i Xingyiquan. Zdobył on 5 złotych medali i 1 srebrny, pokonując ponad 100 rywali. Relacja fotograficzna wkrótce.


Jeżeli chcesz otrzymywać informacje o wydarzeniach związanych z życiem szkoły, podaj nam swój e-mail.

    Biały żuraw wywodzi się bezpośrednio z klasztoru Shaolin, jest miękko - twardym stylem kung fu, naśladującym w swoich technikach ruchy żurawia. Miał go stworzyć mnich Da Taou w ok. VI wieku, obserwując walkę węża z żurawiem, a także sposób, w jaki żuraw otrzepuje swoje skrzydła z wody. W XVII styl wykroczył poza bramy klasztoru, docierając do Tybetu, gdzie powstał mało znany współcześnie, północny styl białego żurawia, różniący się znacznie od stylu południowego białego żurawia, który rozwijał się w południowo wschodnich Chinach.

Styl południowego, białego żurawia charakteryzuje się przewagą technik ręcznych, krótkim dystansem, duży nacisk kładziony jest na wykorzystywanie technik Chin Na, obejmujących dźwignie, przechwyty, naciski, ciosy w punkty witalne, wywołujące paraliż bądź utratę przytomności. Żuraw jest miękki, ponieważ podobnie jak w Tai Chi Chuan ciało, mięśnie i ścięgna powinny być rozluźnione, a ruchy generowane z dan tian (tali). Twardość stylu przejawia się w sposobie zadawania "biczujących" uderzeń przypominających strzepnięcie skrzydła żurawia. Jest to tzw. "drżący" jin, co oznacza metodę generowania siły uderzenia. Siła uderzenia generowana jest z tali, a rozluźnione ścięgna i mięśnie przekazują ja do kończyny zadającej uderzenia. Mięśnie i ścięgna napinają się dopiero w końcowej fazie, tuż przed kontaktem z ciałem przeciwnika. Zgodnie z opisem mistrza Yang Ywing Minga efekt przypomina uderzenie wiązką bambusa. Ekspert stylu, dzięki długotrwałemu treningowi, jest w stanie wywołać takim ciosem obrażenia zarówno zewnętrzne jak i narządów wewnętrznych. Napięcie mięśni i ścięgien w końcowej fazie techniki stosowane jest w celu ochrony przed ich zerwaniem. Taki sposób zadawania ciosu, nazywany też twardym jin, jest łatwiejszy w nauce i zastosowaniu niż miękki jin, używany w Tai Chi Chuan.

Poniżej publikujemy unikatowe zdjęcia mistrza Yang Jwing Minga prezentującego techniki Chin Na Białego Żurawia. Zdjęcia zostały wykonane w 1986 roku w Tychach podczas pierwszej wizyty mistrza Yang Jwing Minga w Polsce. Zdjęcia nie są najlepszej jakości, cóż były to pionierskie czasy...


|strona główna|wprowadzenie| historia stylów|zdrowie| jak ćwiczymy| forma|zastosowania| długa pięść| biały żuraw|
|sanshou-sanda| historia szkoły| mistrzowie | opowieści o mistrzach| galerie|seminaria| obozy|treningi| linki|


Szkoła Taijiquan Piotr Ziemba | www.taichi.com.pl | e-mail: poznan@taichi.com.pl | tel. +48 603 071 711

Copyright by emdo.net 2003