Nazwa Tai Chi Chuan lub w innej transkrypcji*
Taijiquan zawiera w sobie słowo chuan lub quan, które oznacza pięść,
co w Chinach tradycyjnie wskazuje na sztukę walki. Całość tłumaczy się
jako "boks cieni" lub "boks najwyższych szczytów". Wielu osobom, także
ćwiczącym sztuki walki, traktowanie Tai Chi jako sztuki walki wydaje
się dziwne. Obserwując ćwiczenia Tai Chi można stwierdzić, że są one
bardzo powolne i nie ma w nich nacisku na wykorzystane i rozwój siły
fizycznej. A jednak Tai Chi jest nie tylko jedną z chińskich sztuk walki,
ale nawet uchodzi za ich "najwyższy szczyt". Paradoksem jest też fakt,
że teoria Tai Chi, której znajomość jest niezbędna do prawidłowego ćwiczenia,
jest zbieżna z tradycyjną chińską medycyną, której najbardziej znanym
na zachodzie elementem jest akupunktura. Nie bez powodu miliony Chińczyków,
często w podeszłym wieku, zapełniają codziennie parki ćwicząc różne
odmiany Tai Chi i Qigong. Do ćwiczenia Tai Chi, bez względu na cel praktyki,
niepotrzebne są żadne specjalne predyspozycje fizyczne. Co więcej,
są przykłady osób, które zaczęły ćwiczyć w późnym wieku (ponad 50 lat)
i zostały uznanymi mistrzami bojowego Tai Chi Chuan.
autor zdjęć: Maciej Stroiński tel: 601778820
Tai Chi należy do wewnętrznych sztuk walki (Nei Jia), podobnie jak Xing Yi i Bagua.
W wewnętrznych sztukach walki nacisk kładziony jest przede wszystkim na rozwój i wykorzystanie siły wewnętrznej.
Tutaj wielu praktyków sztuk walki zaczyna sceptycznie kręcić głową, kojarząc pojęcie siły wewnętrznej
(chi,po japońskum ki) z mistycznymi złudzeniami, które nie mają praktycznego zastosowania w walce.
Takie racjonalne, a więc oparte na posiadanej wiedzy i własnym doświadczeniu podejście do tego zagadnienia warto
skonfrontować z faktem, iż tradycyjne style zewnętrzne chińskich sztuk walki (wśród których najbardziej
znane na zachodzie są style utożsamiane z klasztorem Shaolin, z których wywodzi się m.in. karate)
także bazują na rozwoju i wykorzystaniu siły wewnętrznej. Od stylów wewnętrznych różni je sposób treningu,
który kładzie nacisk przede wszystkim na wykorzystanie siły mięśni,
które dopiero na późniejszym etapie treningu są stymulowane, czy też "energetyzowane"
poprzez właściwy przepływ chi, osiągany przez bardzo zaawansowanych
adeptów.
Pojęcie chi (qi) - pierwotnej substancji, energii życiowej, która stanowi podstawę wszelkich rzeczy, występuje w chińskiej filozofii, medycynie i sztukach walki.
Zgodnie z tradycyjną teorią każdy człowiek ma swoje chi od urodzenia. Chi pozostaje z nim przez całe życie,
a rozprasza się po śmierci. Współcześnie, podejmowane są poważne badania naukowe, zmierzające do udowodnienia i wyjaśnienia
tego zjawiska, jakkolwiek żadne nie przyniosły jeszcze jednoznacznych rezultatów. Mimo to metody oparte na tej koncepcji
sprawdzają się w praktyce zarówno oficjalnej, chińskiej medycyny (akupunktura jest jedną ze specjalności kierunkowych nauczanych
na studiach medycznych także w Polsce), jak i sztuk walki.
Aby móc rozwinąć świadomość własnego chi i nauczyć się kontrolować jej
przepływ, istnieją dwie podstawowe metody: medytacja i ruch. Ćwiczenia, które zawierają w sobie medytację, ruch bądź też ich połączenie,
określane są mianem chikung (qigong). Istnieje wiele różnych rodzajów qigong, które w zależności od celu ćwiczeń można podzielić na
zdrowotne, bojowe czy religijne. Tai Chi to qigong, zarówno bojowy, jak i zdrowotny. Ćwiczony przez taoistów ma on znaczenie religijne,
w takim sensie w jakim joga wykorzystywana jest w hinduizmie i buddyzmie.
Przeczytaj więcej...
"Cztery uncje odrzucają jedną tonę" - to cytat z klasycznego dzieła Tai Chi mistrza
Wang Tsung Yue, który zawiera w sobie kwintesencję bojowego Tai Chi. Jednak zrozumienie jego sensu
i praktyczne zastosowanie wymaga wysiłku i czasu czyli gong. Repertuar technik Tai Chi obejmuje kopnięcia, ciosy, rzuty, dźwignie, ataki na punkty akupunkturowe.
Cios w Tai Chi przypomina strzał z bata. Mięśnie i ścięgna są maksymalnie rozluźnione, tak aby w wykonanie ciosu
zaangażowane było całe ciało, a nie tylko mięśnie kończyny zadającej cios. Zaraz po wyciągnięciu na maksymalną odległość
zostaje ona błyskawicznie cofnięta. Wygenerowana w ten sposób siła, może penetrować w głąb ciała, wywołując obrażenia wewnętrzne.
Możliwość praktycznego i skutecznego
zastosowania Tai Chi w walce polega przede wszystkim na wykształceniu, poprzez odpowiedni trening,
specyficznej wrażliwości pozwalającej na płynne dostosowywanie swoich działań do działań przeciwnika.
Zdolność do "przyklejenia" się do przeciwnika, podążania za jego ruchami, "naśladowania" jego prędkości,
pozwala znaleźć i efektywnie kontrolować jego środek ciężkości (dan tian), od którego zależą wszystkie ruchy jego ciała,
aby w dogodnym momencie wykonać finalną akcję. Typową taktyką walki w Tai Chi, opartą na wyżej opisanych umiejętnościach, jest "wpuszczenie w pustkę".
Polega ona na oszukaniu przeciwnika, poprzez zaprezentowanie mu "fałszywego celu" i skłonienie go do ataku. Rezultatem "trafienia w pustkę" jest utrata równowagi,
odsłonięcie, które można łatwo wykorzystać.
Punktem wyjścia dla takiego sposobu walki jest spokojny i czujny
umysł i zrelaksowane, uwolnione od napięć ciało, którego ruchy są skoordynowane i świadomie wynikają z obrotów dan tian.
Takie umiejętności kształtowane są przez ćwiczenie formy Tai Chi, ćwiczenia różnych wariantów "pchających dłoni"
z partnerem, ćwiczenia z bronią (miecz, szabla, włócznia, halabarda) i przyrządami ( żelazna kula, długi drąg), medytację.
Przeczytaj więcej...
* fonetycznej
formie zapisu języka chińskiego w alfabecie łacińskim
Szkoła Taijiquan Piotr Ziemba | www.taichi.com.pl | e-mail: poznan@taichi.com.pl | tel. +48 603 071 711
Copyright by emdo.net 2003
